Ooit zal het wegkijken en zwijgen tot het verleden horen!

Open grenzen behalve voor medische zorg...

Een trial met EUS-FNA, destijds een nieuwe methode om een biopt te nemen via de slokdarmwand, bracht me zwaar in de problemen.

Chi pecora si fa, il lupo mangia. Wie zich als schaap gedraagt, zal door de wolf gegeten worden. Dat wisten de oude Romeinen al! Dit is een verwijt aan mijzelf! Ik had beter kunnen weten als ik scherp was gebleven maar als je net gehoord hebt dat je binnen een jaar dood zal zijn, ben je nogal aangeslagen. Dat was precies de bedoeling bleek achteraf..

De tijd vliegt! Het is alweer dertien jaar geleden dat ik voor het eerst werd opgegeven door een malafide arts en zijn malafide chef. Twee artsen bij het LUMC die met vereende krachten geprobeerd hebben mij voor te liegen en bedriegen met een minachting voor de patiënt die je natuurlijk niet verwacht. Zelfs een derde arts deed zonder blikken of blozen mee. Ik ben er echter nog steeds! Ronduit eng is het dat na al die jaren er nog steeds longartsen zijn die me niet als patiënt willen. Niet openlijk, want dat durven ze niet maar in het geniep. Natuurlijk heb ik dat door maar de raad van bestuur van het ziekenhuis niet. Binnenkort echter wel want het is onacceptabel dat een longarts, die waarschijnlijk nog maar net afgestudeerd was toen dit verhaal in 2002 begon een patiënt in opdracht van de collegae schofferd. Op mijn vraag waarom ik niet fatsoenlijk word geholpen was zijn antwoord: 'het is zo gegroeid!'. Fijn, dan moet er maar eens gesnoeid gaan worden! (2)Wordt vervolgd! Tot nu toe heb ik het moeten doen met een ontvangst bevestiging waarin ik bedankt word voor het meehelpen aan een nog beter ziekenhuis en een telefoontje van een bemiddelaar. Het stadium van bemiddelen is voor mij allang voorbij. Ik heb de jongeman aan de telefoon gezegd dat ik antwoord wil op de 3 vragen die in mijn brief staan. 1) Waarom staat er in het computersysteem van het ziekenhuis dat ik geen longarts heb in dat ziekenhuis? 2)Wat is de reden dat de longartsen mij niet willen. 3)Wat zijn er voor rekeningen gestuurd naar mijn zorgverzekering voor alle nep onderzoeken? Die vragen lijken moeilijk te beantwoorden want mijn brief is medio november verstuurd. (2)Wordt vervolgd! Update: Nog steeds geen antwoord op de drie eerder genoemde simpele vragen. Nog even geduld dus.(3) Vorige week een schrijven gekregen van een bemiddelaar. Hij presteert het om op geen enkele vraag een antwoord te geven. De hele stapel brieven met een begeleidend schrijven aan de nieuwe voorzitter van de raad van bestuur verzonden. Kennelijk is een antwoord geven op een paar simpele vragen nog steeds erg moeilijk. Wordt vervolgd..

Een klein deurtje dat weer open kon is overal verkrijgbaar.

Weer een fijne recensie. Nu van NBD Biblion. Een samenwerkingsverband van Nederlandse openbare bibliotheken, uitgevers en boekhandelaren.

Het ego van een arts botst veel te vaak met de second opinion.

 

We zijn allemaal mensen van vlees en bloed en we kunnen allemaal ziek worden of een ongeval krijgen. U, ik wij allemaal zullen ooit zorg nodig kunnen hebben. We rekenen daar op. Maar in de zorg werken ook mensen van vlees en bloed en die kunnen, net als wij allemaal, fouten maken of gewoon hun dag niet hebben. Als u dat merkt reageert u daarop en dan kunnen situaties ontstaan waarop u als patiënt niet gerekend hebt. Onenigheid met uw arts bijvoorbeeld. Erg vervelend is dan dat het soms niet geloofd wordt door mensen in uw omgeving. Ach, die arts weet echt wel wat hij doet, heb ik vaak horen zeggen. Zo dacht ik vroeger zelf ook. Artsen weten wel wat ze doen. Maar is dat altijd zo? Weet een arts altijd wat hij doet? Of zijn er meer patiënten zoals ik met kromme ervaringen? Die zijn er natuurlijk want inmiddels weet ik van veel mensen  dat rottigheid veel vaker voorkomt. Zo ver mij bekend, is er nooit een echt, diepgaand onderzoek naar gedaan. Veel mensen zijn zo vol vertrouwen dat ze niet eens merken dat er geknoei is tijdens een behandeling. Veel patiënten denken dat medische zorg gewoon altijd optimaal functioneert. Op goede zorg kan men te allen tijde een beroep doen en vertrouwen. Zo zou het natuurlijk moeten zijn maar het is een utopie. Helaas is medische zorg net zo betrouwbaar of onbetrouwbaar als degene die u die zorg geeft. Er kan in de zorg veel fout gaan. Fouten worden dan ook ingecalculeerd. Een acceptabele foutenmarche, zeg maar. Niet alles is natuurlijk verwijtbaar. We zijn tenslotte allemaal maar mensen en shit happens! Ik heb het echter niet over de ongelukjes en per ongeluk gemaakte fouten maar over vermijdbare zaken en verwijtbare zaken. Mijn verhaal gaat over een serie fouten waarvan er één, een erg belangrijke, in de basis al fout is. Dat is de simpele acceptatie van een second opinion. Die acceptatie hangt namelijk voor een groot deel af van het ego van uw arts. En dat kunnen enorme ego's zijn ...! Kennelijk vinden medici vrij algemeen dat de vraag om een second opinion betekent dat de patiënt vindt dat zij hun werk niet goed gedaan hebben. Terwijl de patiënt gewoon weten wil of er een behandelplan B bestaat. Zeker als het om hele ernstige ziektes gaat. Dan kan een second opinion van levensbelang zijn. De patiënt wil gewoon nog even door met zijn leven. Twee weten tenslotte meer dan één. Maar ja, je maakt geen vrienden door om een second opinion te vragen. Dat klemt namelijk behoorlijk! 

In het boek 'Een klein deurtje dat weer open kon' heb ik beschreven wat mij overkomen is en hoe ik ontsnapt ben. Nog altijd ben ik woest ben op de behandelend artsen maar ik heb het vooral geschreven omdat ik in opperste verbazing was toen ik begreep waarom ik werd opgegeven. Hoe was dit alles mogelijk! Het boek is te verkrijgen bij de gewone boekhandel ISBN 978-90-819530-0-9 en bij www.pumbo.nl , www.boekenbestellen.nl , www.lezerspunt.nl, en www.bol.com. Bij www.boekenbestellen.nl is ook een e-book te koop.

Zo af en toe laait de discussie over het nut van een second opinion weer op.

Als patiënt word je doorlopend door de grote zorgverzekeraars als bezuinigingsobject beschouwd. Was enkele maanden geleden de second opinion niet van belang, nu ligt er weer een plan op tafel om door de zorgverzekering een arts toegewezen te krijgen. Verzet U daartegen! U bent patiënt en U moet zelf beslissen naar welke arts U wilt gaan en als U ontevreden bent, moet u beslist de moegelijkheid hebben om te kunnen switschen. Anders kan het zomaar tragisch voor U aflopen. Op de site van SIN-NL is veel ellendigs te vinden. Lees ook het verhaal van Sophie Hankes, de oprichter van de site. Indrukwekkend boek Herman Raaphorst overlever van medische fouten door longartsen in Nederland | SIN-NL

Hulp uit onverwachte hoek.

Dit schrijven van dr. Baas, aan mij gestuurd door Centramed, de verzekeraar van o.a het LUMC, was een doorbraak in de strijd om gerechtigheid. Dr. Baas schrijft namelijk keurig welke behandeling ik had moeten krijgen. De standaard bij het stadium waarin de ziekte verkeerde. De goede man kan het dossier niet hebben ingezien want het geven van de verkeerde behandeling was nou juist het belangrijkste onderdeel van de klacht. Wellicht heeft hij het telefonisch afgehandeld met de specialist in Leiden. Ik had de beloofde, in opzet genezende, curatieve bestraling helemaal niet gekregen maar een palliatieve bestraling en dat is in feite stervensbegeleiding. Uit dit schrijven bleek dat ik, en dus ook de tuchtcommissie, was voorgelogen. Het schrijven deed de tuchtzaak kantelen.